De liefde spreekt in tijd, en de onmogelijkheid haar gewaarwording volledig te lezen fascineert me. In mijn werk doe ik een poging voor mezelf een antwoord te formuleren op de vraag wat liefde nu daadwerkelijk is, zonder deze compleet op te hemelen of blijkende vanzelfsprekendheid toe te laten. Door de relaties om mij heen te observeren en vluchtige momenten vast te leggen, probeer ik mijn angst voor vergetelheid en eindigheid te sussen met uitgesproken dankbaarheid. Regelmatig gebruik van metaforen en spirituele verwijzingen helpt me met het behandelen van verdere thema’s naast liefde, zoals zorg, relationele dynamieken, intimiteit, tijd en toewijding.
Deze thematische interesses komen tot uiting in geconstrueerde, vaak vervormde, gepuzzelde afbeeldingen waarin ik mijn persoonlijke liefdes huisvest. Ik zie schilderen als een toegepaste vorm van zorg, die zich belichaamt in de relatie tot mijzelf, het werk en het onderwerp van het werk. Zo beleef ik, strevend naar intieme nabijheid, geconcentreerd de tijd. Een probeersel mezelf op deze manier zo volledig mogelijk toe te wijden aan de liefde, en haar onbegrijpelijkheid beter te leren begrijpen.
Merel Nas (Nederland, 2004)
